Leczenie niepłodności

Jest to podanie do jamy macicy wybranych zarodków (maksymalnie 2) w drugiej lub trzeciej dobie po punkcji. W wyjątkowych przypadkach transfer może być wykonany w piątej dobie (transfer blastocyst). Zabieg jest z reguły bezbolesny, wykonuje się go na fotelu ginekologicznym w gabinecie zabiegowym, który bezpośrednio sąsiaduje z laboratorium IVF. Przed wykonaniem transferu Pacjenci mogą obejrzeć na monitorze komputera swoje zarodki, oraz wspólnie z embriologiem i lekarzem podjąć decyzję, które zarodki będą transferowane, a które zamrożone. Transfer wykonywany jest pod kontrolą USG za pomocą specjalnego katetera, składającego się z dwóch części (prowadnicy oraz właściwego katetera, do którego wprowadzane są zarodki z niewielką ilością płynu). Dzięki zastosowaniu takiego rozwiązania, do minimum skraca się czas, w jakim zarodki przebywają poza inkubatorem i organizmem przyszłej Mamy. Ma to ogromne znaczenie przy zminimalizowaniu wpływu czynników zewnętrznych, niekorzystnych dla zarodka, a tym samym zwiększa szanse na uzyskanie ciąży. Po wykonaniu transferu Pacjentka pozostaje na fotelu przez 20 minut. Może jej towarzyszyć mąż/partner. Po transferze Pacjentka otrzymuje Kartę Informacyjną o przebiegu leczenia oraz o zaleceniach po transferze (oszczędzający tryb życia, unikanie wysiłku fizycznego, zakaz korzystania z sauny i gorących kąpieli oraz informacje o lekach – dawki i sposób zażywania).

Embriolog poinformuje Państwa dzień wcześniej o godzinie transferu. Na transfer Pacjentka powinna zabrać koszulkę i kapcie, może jeść i pić (nie trzeba być na czczo, ponieważ transfer nie odbywa się w znieczuleniu), zażywać wszystkie leki zlecone przez lekarza. W szczególnych przypadkach o zmianie zaleceń Pacjentka zostanie poinformowana telefonicznie dzień wcześniej.

Po wykonaniu testu ciążowego z krwi (beta-HCG) w 12-14 dniu po transferze prosimy o telefoniczny kontakt z lekarzem prowadzącym w celu ustalenia dalszego trybu postepowania.

PGD – diagnostyka preimplantacyjna zarodków, za pomocą której możliwe jest zdiagnozowanie na bardzo wczesnym etapie (jeszcze przed uzyskaniem ciąży) wielu chorób genetycznych, jakimi może być obciążony zarodek. Tą zaawansowaną diagnostykę stosuje się w szczególności u Pacjentów o nieprawidłowym wyniku kariotypu, którzy są nosicielami chorób genetycznych oraz w przypadku występowania takich chorób w rodzinie. Wskazaniem do stosowania PGD są także poronienia samoistne, niepowodzenia w programach zapłodnienia pozaustrojowego (mimo transferów zarodków dobrej jakości) oraz wieku Pacjentki powyżej 40 lat.

Dzięki PGD możemy zdiagnozować wiele chorób min.: Zespół Downa, Edwardsa, Patau, Turnera, Klinefeltera, mukowiscydozę, anemię sierpowatą, rdzeniowy zanik mięśni (SMA), chorobę Huntingtona, hemofilię A.

Należy dokładnie rozważyć wskazania do zastosowania genetycznej diagnostyki preimplantacyjnej zarodka, ponieważ według danych ESHRE (Europejskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu), PGD nie zwiększa szans na uzyskanie ciąży klinicznej i może nawet te szanse zmniejszać (w porównaniu z grupą kontrolną), przy rutynowym stosowaniu tej zaawansowanej techniki.

Czyli nacięcie otoczki przejrzystej embrionu. W trakcie kultywacji oocytów i embrionów w warunkach laboratoryjnych, w niektórych przypadkach dochodzi do nieprawidłowego wzmocnienia otoczki embrionu, co może być przeszkodą wyklucia i zagnieżdżenia się embrionu w śluzówce macicy, a tym samym zajścia w ciążę. Assisted hatching to bardzo skomplikowana metoda laboratoryjna, podczas której następuje nacięcie osłonki zarodka. Wykonywana jest tuż przed transferem (zarówno w przypadku zarodków świeżych jak i rozmrożonych) w celu ułatwienia rozrastającemu się zarodkowi (blastocyście) wydostanie się z otaczającej go osłonki i zagnieżdżenie w błonie śluzowej macicy. Procedura ta ma na celu zwiększenie szans zajścia w ciążę. Wskazania do wykonania assisted hatching to między innymi ponadprzeciętna grubość osłonki przejrzystej, podwyższony wiek pacjentki oraz niepowodzenia implantacji we wcześniej wykonywanych cyklach zapłodnienia pozaustrojowego. W każdym przypadku o wykonaniu zabiegu wspomagającego wylęganie indywidualnie decyduje embriolog według przebiegu laboratoryjnej części leczenia. Wyniki dotychczasowych badań wskazują, że mikromanipulacja nie powoduje zwiększonego ryzyka występowania wrodzonych wad rozwojowych. Ryzyko uszkodzenia embrionu jest bardzo małe.

Pozostałe po embriotransferze zarodki poddawane są procesowi mrożenia w ciekłym azocie, w celu ich późniejszego wykorzystania. W naszym ośrodku stosujemy innowacyjną technikę mrożenia zwaną witryfikacją. Metoda została opracowana w Japonii przez dr Kuwayame. Jest to nowoczesna metoda mrożenia zarodków oraz oocytów w bardzo krótkim czasie, w małej objętości medium, co osłabia efekt krystalizacji, a tym samym zapobiega ich uszkodzeniu lub całkowitemu zniszczeniu. Dzięki wykorzystaniu witryfikacji to Pacjenci mogą decydować czy zamrożone zostaną zarodki, czy też komórki jajowe (w szczególności, gdy za zabiegami wspomaganego rozrodu idą wątpliwości etyczne). Według danych naukowych cytowanych w literaturze, w stosunku do stosowanej wcześniej powolnej metody mrożenia (slow freezing) odsetek ciąż po rozmrożeniu witryfikowanych zarodków 2-5 dobowych wzrósł 2-krotnie i oscyluje w granicach 30-40%.

Transfer rozmrożonych zarodków daje szansę na potomstwo w chwili, gdy pierwsza próba zajścia w ciążę się nie powiodła, lub gdy para stara się o posiadanie kolejnego potomka (wówczas można uniknąć kolejnej stymulacji hormonalnej, punkcji oraz zapłodnienia pozaustrojowego). Dzięki temu nie obciąża się niepotrzebnie organizmu pacjentki ponownym przyjmowaniem leków hormonalnych oraz przeprowadzaniem kolejnych procedur medycznych. Ma to także ogromne korzyści finansowe.

W dniu transferu Pacjenci podpisują Umowę kriokonserwacji (zamrożenia) embrionów. Opłata obejmuje zamrożenie i przechowywanie zamrożonych embrionów przez okres jednego roku. Jeżeli w tym czasie zarodki nie zostaną wykorzystane, należy dokonać wpłaty za kolejny rok przechowywania. W przypadku, kiedy para posiada już wymarzoną ilość potomstwa, a ma jeszcze zamrożone zarodki, może je oddać do adopcji dla innych potrzebujących, niepłodnych par.

Do kriotransferu każda pacjentka przygotowywana jest indywidualnie przez swojego lekarza prowadzącego. Ustalany jest schemat leczenia, tryb postępowania oraz dni, w których należy zgłaszać się na USG kontrolne. W odpowiednim dniu cyklu (w zależności od doby zamrożenia embrionów) zarodki zostaną rozmrożone i po inkubacji podane do jamy macicy, tak jak w przypadku zwykłego embriotransferu. Należy również prowadzić oszczędzający tryb życia, unikać wysiłku fizycznego, nie wolno korzystać z sauny i gorących kąpieli. Leki należy zażywać zgodnie ze schematem ustalonym przez lekarza. Embriolog poinformuje Państwa dzień wcześniej o godzinie kriotransferu. Na transfer Pacjentka powinna zabrać koszulkę i kapcie, może jeść i pić (nie trzeba być na czczo, ponieważ transfer nie odbywa się w znieczuleniu), zażywać wszystkie leki zlecone przez lekarza. W szczególnych przypadkach, o zmianie zaleceń, Pacjentka zostanie poinformowana telefonicznie dzień wcześniej.

Po wykonaniu testu ciążowego z krwi (beta-HCG) w 12-14 dniu po kriotransferze prosimy o telefoniczny kontakt z lekarzem prowadzącym w celu ustalenia dalszego trybu postepowania.

Przezskórna punkcja igłowa w celu uzyskania plemników z najądrza oraz TESE (testicular sperm extraction) – pobieranie plemników z jąder droga chirurgiczną

Techniki PESA i TESE to szansa i nadzieja na ojcostwo dla tych mężczyzn, u których stwierdzono azoospermię, czyli brak plemników w nasieniu. Schorzenie może być rezultatem przebytych stanów zapalnych powodujących niedrożność nasieniowodów. Zdarza się, że brak nasieniowodów jest wadą wrodzoną.

U mężczyzn, których jądra pomimo schorzenia zachowały zdolność do produkcji plemników, można wykonać zabieg PESA – pobrania plemników z najądrzy, lub TESE – zabieg polegający na pozyskaniu plemników przez punkcję jądra. Wykorzystując wyselekcjonowane w ten sposób plemniki, możemy przeprowadzić procedurę zapłodnienia pozaustrojowego.